هر چقدر کار کنی، همان‌قدر درآمد داری و با آن پول زندگی می‌کنی؛ این گزاره ساده همیشه برای جونگ‌چول یک مشکل بوده است. در کارخانه خمیر سویا که او در زمستانی سخت برای کار به آنجا رفته، رویای سفر به فیلیپین گرم در بهار را در سر می‌پروراند؛ به شرطی که از زمستان جان سالم به در ببرد و سهم خمیر سویایی را که به رئیس قول داده، آماده کند. اما هر چه بیشتر برای زندگی تلاش می‌کند، اوضاع بدتر می‌شود و به زودی، اتاق تخمیر با کپک‌های سیاهی که از هزاران توده سویای جوشیده پخش می‌شود، بوی نا می‌گیرد.